Dead Can Dance to australijski duet muzyczny Lisy Gerrard (kontraalt) i Brendana Perry'ego (baryton), założony w 1981 roku w Melbourne. Ich styl jest niezwykle osobisty, łączący elementy darkwave, ambientu, dawnych form muzycznych z całego świata oraz eteryczny wokal inspirowany wymarłymi językami.
Spleen and Ideal ukazał się 25 listopada 1985 roku nakładem wytwórni 4AD jako przełomowy album w karierze zespołu. Płyta zawiera dziewięć utworów i oznacza odejście od post-punkowego i gotyckiego brzmienia debiutu w stronę neoklasycyzmu i world music. Nagrywana z mniejszym udziałem klasycznych instrumentów rockowych — w ich miejsce wiolonczele, puzony i kotły. Teksty inspirowane były twórczością Charlesa Baudelaire'a i Thomasa de Quincey'ego. Album zajął 2. miejsce w brytyjskim niezależnym zestawieniu. Utwory takie jak De Profundis (Out of the Depths of Sorrow), The Cardinal Sin czy Advent ukazują głębię i monumentalność nowego kierunku.
W nagraniu wzięli udział Lisa Gerrard, Brendan Perry, James Pinker, Scott Roger, Peter Ulrich i Gus Ferguson.
Utwory
1 De Profundis (Out Of The Depths Of Sorrow) 4:00
2 Ascension 3:05
3 Circumradiant Dawn 3:17
4 The Cardinal Sin 5:29
5 Mesmerism 3:53
6 Enigma Of The Absolute 4:13
7 Advent 5:19
8 Avatar 4:35
9 Indoctrination (A Design For Living) 4:14
