Tatjana Pietrowna Nikołajewa (1924–1993) była radziecką i rosyjską pianistką, kompozytorką i pedagożką. Należała do najwybitniejszych pianistów XX wieku; już od trzeciego roku życia studiowała grę na fortepianie, w wieku trzynastu lat rozpoczęła naukę w Konserwatorium Moskiewskim. Przełomem w jej karierze był rok 1950, kiedy zwyciężyła w pierwszej edycji międzynarodowego konkursu J. S. Bacha w Lipsku, a następnie spotkała Szostakowicza, z którym połączyła ją przyjaźń na całe życie.
Album Pražské nahrávky 1951–1954 na CD zawiera najstarsze zachowane nagrania sztuki Nikołajewej. W lutym 1951 roku nagrała w Pradze z Filharmonią Czeską Koncert fortepianowy nr 2 c-moll Rachmaninowa (dyrygent Konstantin Ivanov) oraz kilka utworów J. S. Bacha; w kwietniu 1954 roku powstały tu solowe nagrania Sonaty fortepianowej nr 3 Prokofiewa, wybór z 24 preludiów i fug Szostakowicza oraz własne Trzy etiudy koncertowe Nikołajewej. Mimo niewielkiej objętości, te magnetofonowe nagrania wytwórni Supraphon stanowią cenny dokument mistrzostwa legendarnej pianistki, zanim odkrył ją cały świat.
