Przez trzydzieści miesięcy, od czerwca 1940 roku do listopada 1942 roku, głównym i decydującym czynnikiem dzielącym siły Osi od zwycięstwa w Afryce Północnej była mała wyspa na Morzu Śródziemnym – Malta. Brytyjczycy doskonale zdawali sobie sprawę z kluczowego znaczenia wyspy dla powodzenia operacji na Morzu Śródziemnym, w Afryce Północnej, a później także w południowej Europie, dlatego Winston Churchill uważał obronę wyspy za wszelką cenę za absolutną konieczność.
Malta była „niezatapialnym lotniskowcem" – bazą sprawującą lotniczą kontrolę nad szlakami morskimi na Morzu Śródziemnym. Znajdowała się tam znacząca brytyjska baza morska, z której alianckie okręty wojenne wyruszały na operacje w całym basenie Morza Śródziemnego, gdzie mogły schronić się uszkodzone statki z konwojów płynących między Gibraltarem a Suezem i portami egipskimi, oraz gdzie uzupełniano paliwo zarówno statkom handlowym, jak i okrętom wojennym.
Przez wszystkie owe trzydzieści miesięcy Malta była celem intensywnych włoskich i niemieckich bombardowań i ostrzałów, które można zasadnie nazwać oblężeniem, a których celem było przejęcie wyspy przez Oś. Na wiosnę 1942 roku planowano również wielką operację kombinowaną pod kryptonimem Herkules, która miała polegać na masowym desancie powietrznym na kluczowe punkty wyspy oraz na lądowaniu morskim przy wsparciu sił morskich i lotniczych. Operacja ta nie doszła jednak do skutku z powodu obaw Hitlera i Goeringa przed nadmiernymi stratami – zwłaszcza wśród oddziałów powietrznodesantowych – i po kilku odroczeniach została odwołana.
Mimo to ludność cywilna Malty oraz w przeważającej mierze brytyjski personel wojskowy musieli przejść przez ciężkie próby. Bohaterską walkę obrońców Malty w epickiej batalii przeciwko niemieckim i włoskim agresorom ukazuje ten odcinek serialu o tajemnicach pól bitew.
